Juf Mies, mijn engel.

Ik moet eerlijk bekennen… het duurde even voordat die op mijn pad kwam.

De lagere school is voor mij één grote, zwarte waas. Ik liep er op mijn tenen, alsof ik elk moment kon vallen. Mijn rapporten stonden vol rode en oranje stippen, met één eenzame groene stip, gym. Daar lag mijn kracht. Bewegen, sporten, doorgaan.

Tijdens een rapportbespreking, in het beslissende jaar voor vervolgonderwijs, werd er hardop gezegd.
“Ze kan zo slecht mee… ze is niet de slimste. Ze loopt ver achter en kan dat onmogelijk nog inhalen. De mavo zit er niet in. Haar Nederlands en Engels zijn slecht… en over aardrijkskunde beginnen we maar niet.”

Mijn vader onderbrak het negatieve geraas.
Hij stond op, ging weer zitten en hervond zijn rust.
“Vraag dit kind eens welke bloemen er bloeien in juni, welke in augustus. Wanneer appels en peren rijp zijn. Ze kent de Latijnse benamingen van groenten.”

Hij zag mij. Waar anderen alleen cijfers zagen.

Ik wist één ding zeker, ik wilde de Z-verpleging in. Dus koste wat het kost moest en zou ik naar de mavo.

En dat lukte. Het was ploeteren, absoluut. Maar sommige vakken lagen me en dat hielp. Geen tienen, maar degelijke zevens. En toen brak eindelijk die dag aan, starten als leerling in de zorg.

En daar was zij.
Mies.

Een vrouw met een eigen stijl. Zwarte krullen, ringen om elke vinger, donkere make-up en felrode lippen. Een verschijning. En zij werd mijn mentor.

Na een tijdje riep ze me bij zich. Ik dacht, dit is het… mijn eerste onvoldoende had ik al binnen. Maar toen ik binnenkwam stond er thee klaar en iets lekkers.

“Ga zitten,” zei ze.

Ze keek me aan, begon te lachen en zei,
“Je bent niet in de problemen. Maar ik wil je iets vragen… weet je wat dyslexie is?”

Dat moment veranderde alles.

Ik werd getest en daar was het antwoord. Niet “niet slim”, maar simpelweg, anders leren. Anders verwerken.

Mies zag wat niemand eerder had gezien. Ze gaf me inzicht, rust en vertrouwen. En vanaf dat moment gingen mijn resultaten omhoog. Niet een beetje… maar echt. Ik haalde cijfers waarvan ik nooit had gedacht dat ze voor mij waren weggelegd.

Mies was mijn reddende engel.
Niet omdat ze het voor me deed, maar omdat ze me liet zien dat ik het wél kon.

Soms heb je maar één iemand nodig die écht kijkt. 🤍