lieve ik van honderd jaar

Lieve ik van honderd jaar,

Terwijl ik deze brief schrijf, realiseer ik me dat we al over de helft zijn. De helft van het leven ligt achter ons, gevuld met herinneringen, lessen, liefde en soms ook strijd. En toch… voelt het alsof er nog zoveel te leven valt. Alsof het verhaal nog lang niet af is.

Op dit moment leven we in een onrustige tijd. Er spelen dingen waar we niet zelf voor hebben gekozen. Dingen die ons pad zijn opgekomen door toedoen van een ander. Een stoorzender in ons leven. Iemand die denkt invloed te hebben op onze rust, onze ruimte, misschien zelfs op onze toekomst.

Lange tijd hebben we geprobeerd het te dragen. Te verdragen. Soms stil, soms twijfelend, soms moe van het steeds opnieuw moeten incasseren. Maar ergens onderweg is er iets veranderd.

We zijn het zat.

Zat om ons klein te laten maken.
Zat om steeds weer te moeten reageren op de chaos van iemand anders.
Zat om te voelen alsof we gevangen zitten in een verhaal dat niet het onze is.

En dus gebeurt er iets bijzonders: we staan op.

Niet schreeuwend, niet uit blinde woede, maar vanuit een diepe, stille kracht die zegt: tot hier en niet verder. We beginnen tegenkracht te geven. We laten ons niet meer bepalen door iemand die zelf verdwaald is in zijn eigen kronkels.

Het voelt soms als een stier die de rode lap ziet. Niet omdat we willen vechten om het vechten, maar omdat we weten dat we onze plek moeten verdedigen. Onze rust. Ons leven.

En diep vanbinnen weet ik het zeker: we gaan dit overwinnen.

Niet door iemand te vernietigen, maar door zelf overeind te blijven. Door ons niet meer te laten breken. Door onze kracht terug te pakken, stukje bij beetje.

Misschien kijk jij, honderd jaar oude ik, ooit terug op deze tijd en denk je: daar gebeurde het. Daar begon het moment waarop we besloten dat niemand ons nog zou laten leven in angst of onder druk.

Ik hoop dat je dan trots bent op mij.
Op ons.

Omdat we, ondanks alles, zijn blijven staan.

En omdat we hebben gekozen voor onszelf. 🌿