Op dit moment zijn er meerdere grote projecten tegelijk in mijn leven. Alles vraagt aandacht. Verslappen is geen optie, want dan loopt de hele bende in de soep. Dus ik schakel, regel, plan en werk me door de dagen heen. Soms voelt het als jongleren met drie ballen tegelijk, mijn webshop, coaching en schrijven. Allemaal belangrijk. Allemaal nodig.
Maar achter al die drukte zit één groot doel. Een droom die me al langere tijd in zijn greep houdt.
Ik ben namelijk een beetje…. of eigenlijk behoorlijk…. verliefd geworden op Italië.
Ik kan me daar moeiteloos uren zien zitten. Op een klein plekje in een groen, glooiend landschap. Gewoon stil, kijkend en genietend van het simpele besef dat ik leef. Vooral Toscane heeft mijn hart gestolen. De kronkelende wegen die zich rustig door het landschap slingeren. De statige cipressen die als wachters langs eeuwenoude lanen staan. Alles lijkt er langzamer te gaan, zachter bijna.
Ik zie mezelf daar lopen, langs prachtige oude huizen. Binnen staat een nonna in de keuken haar eigen pasta te maken, terwijl de geur van tomaat en knoflook langzaam naar buiten glipt. De zon zakt rustig achter de heuvels en schildert de lucht in warme kleuren. Kleine beestjes worden wakker, vleermuisjes schieten geruisloos door de avondlucht op zoek naar insecten.
Dat is mijn grote project.
Niet alleen werken omdat het moet, maar werken met een doel. Zoveel mogelijk verdienen en sparen. Het huis waar ik nu woon opknappen en verkopen. Stap voor stap dichterbij die droom komen.
En dan, ooit, een eenvoudige casa terugkopen.
Niet groot, niet luxe. Maar van mij.
In het prachtige Italië.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie