Mijn boek begint nu echt vorm te krijgen. Het moment waarop het geen idee meer is, maar iets tastbaars dat bijna af is. Ik ben inmiddels druk bezig met het zoeken naar een uitgeverij. Eén heb ik al aangeschreven, nu is het even afwachten op een reactie. En als die uitblijft, zoek ik gewoon verder. Dit verhaal verdient zijn weg naar de lezer.
Mijn eerste plan is om het als e-book uit te brengen. Dat is toegankelijk en praktisch, een mooie eerste stap. Toch hoor ik steeds vaker dat gedrukte boeken weer meer in trek raken. Een interessant idee om over na te denken. En eerlijk gezegd begint het ook steeds meer te kriebelen, een echte gedrukte versie van mijn boek.
Een boek dat je kunt vasthouden. Dat je kunt openslaan en zelfs kunt ruiken die typische geur van vers gedrukt papier. Een exemplaar met ezelsoren en leesrimpels, dat bij iemand thuis op de koffietafel ligt of een mooi plekje krijgt in de boekenkast. Misschien wordt het wel doorgegeven aan anderen, met de woorden, “Dit moet je lezen, het is een bijzonder boek.” Pagina’s die langzaam vergelen, papier dat een beetje gaat ribbelen sporen van leven en van lezen. Hoe bijzonder zou dat zijn.
De laatste dingen die nog moeten gebeuren liggen nu voor me op het bureau. Kleine afrondingen, laatste aanpassingen de laatste meters naar de eindstreep. Want één ding heb ik inmiddels geleerd, een boek schrijf je niet in een maand of twee. Het is een project van lange adem, een reis van meer dan een jaar.
En nu komt de finishlijn langzaam in zicht.
Nog heel even.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie