Jeetje… waar zal ik beginnen. De komende zes maanden staat er best het een en ander op de planning, vooral op gezondheidsvlak. Ik moet namelijk een operatie ondergaan.
Ik hoor jullie denken; oei, spannend. En ja, dat is het ook. Al maak ik het in mijn hoofd waarschijnlijk tien keer erger dan het in werkelijkheid zal zijn. Volgens de arts valt het allemaal reuze mee. Volgens mijn fantasie lig ik inmiddels al dramatisch op een operatietafel terwijl iemand met een dienblad vol rammelende instrumenten mijn kant op loopt.
Het ergste vind ik nog dat de datum nog niet eens vaststaat. Morgen wordt die gepland en alleen dat idee zorgt al voor knikkende knieën. Mijn bloeddruk stijgt nu al bij de gedachte dat straks de telefoon gaat en iemand vrolijk zegt; “We hebben een plekje voor u!”
Waar ik vooral tegenop zie is dat het plaatselijk verdoofd wordt. Plaatselijk dus. Dat betekent dat ik alles meekrijg. En laat ik nou net degene zijn die al lichtelijk groen wegtrekt bij het zien van een naald. Bloedprikken is voor mij al een klein avontuur, meestal eentje waarbij ik me stevig moet vastklampen aan mijn stoel en hoop dat ik niet onderuitga.
En nu zie ik mezelf al liggen, op een tafel, mijn hand op zo’n apart tafeltje, want daar bevindt zich het plaats delict. Het gerinkel en gerammel van metalen instrumenten op een schaaltje….. Ik krijg het er Spaans benauwd van en mijn maag maakt nu al salto’s.
Alsof dat nog niet genoeg is, moet ik daarna twee weken complete rust houden met mijn hand en arm. Rechts. Mijn dominante hand is namelijk… jawel……rechts.
Twee weken niets mogen doen. Niet even snel iets opruimen.
Niet “oh dat doe ik zelf wel”.
Niet tussendoor toch nog even iets proberen.
Nee………… Rust.
Dat betekent dus dat iemand anders alles voor mij moet doen. En iedereen die mij een beetje kent weet, dat vind ik misschien nog wel het allermoeilijkste van alles.
Dus ja, de komende zes maanden ga ik een operatie trotseren, mijn angst voor naalden onder ogen zien, leren om hulp te accepteren… en waarschijnlijk na drie dagen al heel voorzichtig proberen of ik toch niet een klein beetje iets zelf kan doen.
Want stilzitten is blijkbaar nóg enger dan een operatietafel.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie