Ik ben opgegroeid in een gecompliceerd nest. Mijn moeder had een andere geloofsovertuiging dan mijn vader en dat botste regelmatig. Wij zijn een soort van met de kerk opgegroeid. Voor mijn moeder hoorde dat er nu eenmaal bij vooral voor de buitenwereld. Zolang de buren maar dachten dat wij een gelovig gezin waren, was de schone schijn gered. Wat er zich binnen de muren van ons huis afspeelde, leek minder belangrijk. Maar daarover later meer.
Zo kabbelde mijn kindertijd voorbij.
Na de mavo ging ik naar een agogische opleiding. Daar ontdekte ik iets wat me meteen greep, psychologie. Ik blonk erin uit. Het fascineerde me mateloos. Ik wilde begrijpen waarom mensen doen wat ze doen, hoe gedachten werken en hoe gevoelens ontstaan. Alles wat ik erover kon vinden, verslond ik. Letterlijk. Dikke boeken sleepte ik in mijn tienerjaren overal mee naartoe. Ik liep de bibliotheek in en weer uit, steeds met een nieuwe stapel onder mijn arm.
Mijn lerares psychologie zag het ook. Zij geloofde in mij, misschien nog wel meer dan ik zelf. Ze vond dat ik naar de universiteit moest. Zo overtuigd was ze, dat ze zelfs bij mijn ouders thuis is geweest om voor mij te pleiten.
Ik was in de wolken. Voor mij voelde het alsof er een deur openzwaaide naar een wereld waar ik thuishoorde.
Maar mijn ouders zagen het anders.
Het zou te lang duren.
Het kostte te veel geld.
En vooral, wat moest je daar eigenlijk mee? En ik… met mijn stomme kop… luisterde.
Ik legde me erbij neer. Alsof hun twijfel zwaarder woog dan mijn verlangen. Alsof hun grenzen automatisch ook de mijne waren. Die ene tien op mijn cijferlijst voor psychologie is het enige tastbare bewijs dat ik er gevoel voor had. Dat ik het kon. Dat het misschien wel mijn pad had kunnen zijn.
Als ik mijn jongere ik één advies zou mogen geven, zou het dit zijn.
Niet altijd luisteren naar je ouders. Soms weten zij niet wat jij diep vanbinnen al lang voelt.
En soms moet je juist wél luisteren naar die stille stem die zegt, dit is wie ik ben.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie