wat me verveelt

Wat me verveelt

Sinds kort ben ik actief op een vrouwenplatform. En laat ik meteen eerlijk zijn, ik vind het leuk. Echt leuk. Het is een plek waar informatie wordt uitgewisseld, waar je vragen kunt stellen over van alles en nog wat, waar vrouwen elkaar helpen en steunen als het even tegenzit. Er is altijd wel iemand die ergens meer ervaring mee heeft en juist dat maakt het waardevol.

Bovendien leer ik er veel van. Ik krijg een inkijkje in wat er leeft in de vrouwenwereld en dat is handig, want ik ben met een aantal boeken bezig. Ja, een aantal. Dat klinkt misschien veel en misschien ook wat verwarrend, maar eigenlijk valt dat mee. Op de een of andere manier lopen de onderwerpen in elkaar over. Het ene verhaal raakt het andere en zo ontstaan er vanzelf meerdere lijnen tegelijk.

Maar wat me dus verveelt… er zit er altijd wel eentje tussen.
Je weet wel wie ik bedoel.

De regeldame.
De ik-weet-het-altijd-beter-dame.
De ik-snauw-graag-dame.

Bijna elk platform lijkt er wel één te hebben. Alsof het een vast onderdeel van het systeem is, net als een wachtwoord dat je moet instellen voordat je naar binnen mag.

Vanmiddag was ik er even klaar mee. Ik heb het platform afgesloten en ben niet meer actief geweest. En dat is eigenlijk best moeilijk voor mij, want als er iets is wat ik graag doe, dan is het schrijven. Woorden delen, gedachten neerzetten, reageren op anderen dat voelt als iets natuurlijks.

En toch was het vandaag mijn allereerste dag daar.

Ik houd mijn hart dus maar een beetje vast. Hopelijk heeft de regeldame me niet meteen opgemerkt en gevolgd. Het zou toch wat zijn als je al op dag één een digitaal dossier hebt opgebouwd.

Maar goed morgen weer een nieuwe dag. Misschien gewoon weer inloggen. Want ondanks alles vind ik het nog steeds een mooie plek. En één regeldame mag eigenlijk niet bepalen waar mijn woorden wel of niet mogen bestaan.