Ik wil toch nog iets kwijt over het stuk dat ik schreef naar aanleiding van de dood van Lisa. Inmiddels zijn we maanden verder. Het interview met Soundos staat nog vers op ons netvlies. En toch merk ik dat mijn stuk, net als toen, nog steeds veel mensen tegen de haren instrijkt. Terwijl dat nooit de bedoeling is geweest.
Na de moord op Lisa schreef ik over femicide. Over vrouwen die hun sleutels tussen hun vingers klemmen als ze ’s avonds alleen naar huis lopen. Over appjes sturen zodra ze veilig binnen zijn. Over een vorm van angst die zo normaal is geworden dat we haar nauwelijks nog benoemen.
Het stuk ging viraal. En zoals dat gaat, stroomden de reacties binnen. Veel reacties. En opvallend vaak defensief.
“Maar ik doe dit niet.”
“Niet alle mannen.”
“Mijn zoon is zo niet opgevoed.”
“Waarom schrijf je niet over mannen die slachtoffer zijn?”
Alsof het benoemen van een probleem automatisch een persoonlijke aanval is. Alsof het erkennen van structureel geweld tegen vrouwen betekent dat elke man zich schuldig moet verklaren.
Laat me daar duidelijk over zijn, voor wie selectief leest, zegt dat elke man gevaarlijk is. Maar te veel vrouwen zijn wel gewend om elke man als potentieel gevaar te moeten inschatten. Dat verschil is cruciaal en blijkbaar moeilijk te verteren.
En dan is er nog dat andere argument. De klassieker.
“Maar mannen worden ook mishandeld en vermoord.”
Dat klopt.
Maar door wie?
Juist. Andere mannen.
Dat is geen whataboutism om het gesprek te stoppen. Dat ís het gesprek. Geweld is geen natuurverschijnsel. Het is geen toeval. Het is geen individuele uitzondering die zich steeds opnieuw toevallig voordoet. Het is een patroon. En patronen mag je benoemen.
Wat mij vooral opvalt, is hoe snel sommige mannen en ook moeders van zonen zich in een slachtofferrol manoeuvreren, terwijl het hier gaat over vrouwen die letterlijk doodgaan. Over moeders die hun dochters begraven. Over namen die hashtags worden.
Gefeliciteerd als jouw zoon vrouwen als volwaardige mensen ziet. Echt. Dat zou de norm moeten zijn. Geen reden om applaus te eisen.
En nee, dit stuk gaat niet over jou tenzij je meer bezig bent met jezelf vrijpleiten dan met luisteren.
Femicide benoemen is geen aanval.
Het is een noodkreet.
En wie zich daardoor persoonlijk aangevallen voelt, zou zich misschien moeten afvragen waarom.
Niet alles gaat over jou.
Sommige dingen gaan over overleven.
Niet alles gaat over jou.
Sommige dingen gaan over overleven.
metopenblikopkinderen 