Vandaag voel ik een neerslachtige, donkere wolk mijn lichaam binnendringen. Stiekem, vanaf links, kruipt de duisternis mijn gevoel binnen. Vanuit mijn buik verspreidt het zich langzaam door mijn lichaam. Plotseling verschijnt het: een zwart spiraal met witte rookpluimen, als een langzaam draaiende kurkentrekker die ronde na ronde mijn energie lijkt op te zuigen.
Het laat me wegkruipen achter een gesloten deur, dekbed ver over mijn hoofd getrokken. Ik wil dit gevoel niet, ik wil niet dat het mijn energie overneemt, mijn gedachten zwaar en donker maakt. Het ondermijnt mijn vrijheid, mijn lichtheid, mijn positieve energie. Mijn lichaam wordt zwaar, mijn schouders zakken, mijn hoofd buigt mee.
Toch geef ik het aandacht. Ik erken het. Ik zeg tegen mezelf: Ik voel je, ik herken je. Wat doe je hier, ongevraagd, door mijn lichaam en hoofd? Waarom probeer je mijn helder rode bloedvaten, die mij lucht en energie geven, te vergiftigen?
Door dit gevoel te erkennen, door het te benoemen en aandacht te geven zonder dat het mij volledig overneemt, geef ik richting aan de storm in mij. Dit heb ik door de jaren heen geleerd, niet van een psychiater of psycholoog, maar van een coach. Ik wilde mijn oude wonden niet openhalen, niet wroeten in het verleden en toestaan dat oude pijn als etterende substantie naar boven pulseert.
Ik wil vanuit het nu naar voren kijken. Vanuit dit punt, hier waar ik sta, wil ik handvatten hebben om mijn zwarte gedachten te beteugelen en mijn route helder te houden. Mijn coach heeft me geleerd hoe ik mijn emotionele wereld kan beschermen, hoe ik kan leven zonder dat deze duisternis mijn hele dag bepaalt. Ik leer mijn gevoel en mijn ratio krachtig te onderscheiden, mijn zwarte energie onder controle te houden. Ik leer het toe te laten zonder schuld, wanneer het zich weer in mijn binnenste nestelt.
Deze week werd mijn kracht zwaar getest. Iemand probeerde mijn huis plat te branden, mijn auto op de oprit verwoest in een vlammenzee. De brandweer was op tijd, mijn huis bleef gespaard. Toch voelde ik iets bijzonders, ik kon mijn gevoel en mijn ratio gescheiden houden. De duisternis probeerde binnen te dringen, maar ik had geleerd hoe ik haar kon begroeten zonder dat ze mijn hele wezen overneemt.
Ik heb niet alleen overleefd, ik heb mezelf herinnerd aan mijn eigen licht.
metopenblikopkinderen 